نامردان روزگار

آن همه فرياد آزادي زديد
فرصتي افتاد و زندانبان شديد
آنكه او امروز در بند شماست
در غم فرداي فرزندِ شماست
راه ميجستيد و در خود گم شديد
مردميد، اما چه نامردم شديد
كجروان با راستان در كينهاند
زشترويان دشمنِ آيينهاند
آي آدمها اين صداي قرنِ ماست
اين صدا از وحشتِ غرقِ شماست
ديده در گرداب كي وا ميكنيد؟
وه كه غرقِ خود تماشا ميكنيد

برچسبها: شعر

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 23:55 توسط محسن |